4 . ساده‌زيستى يكى از ره‌نمودهاى اهل بيت عليهم السلام براى تحصيل صفات نيك ، تمرين كردن و عادت دادن خود به آثار آن صفات است . براى مثال ، كسى كه عصبانىمزاج است ، اگر تمرين كند و مدّتى خود را وا دارد كه مانند افراد بردبار عمل نمايد ، به تدريج ، بردبارى براى او عادت مىشود و بردبار مىگردد . امام على عليه السلام مىفرمايد : إن لَم تَكُن حَليما فَتَحَلَّم ، فَإِنَّهُ قَلَّ مَن تَشَبَّهَ بِقَومٍ إلّا أوشَكَ أن يَكونَ مِنهُم . « 1 » اگر بردبار نيستى ، خود را به بردبارى بزن ؛ زيرا كمتر كسى است كه خود را به قومى مانند كند ، مگر آن كه به زودى ، جزو آنان خواهد شد . براى كسب صفت زهد نيز مىتوان از همين ره‌نمود استفاده كرد ؛ يعنى همانطور كه وا داشتن خود به بردبارى ، به تدريج ، موجب بردبار شدن مىگردد ، وا داشتن خود به زهدورزى نيز به زهد مىانجامد ، چنان كه در حديثى ديگر ، از امام على عليه السلام نقل شده است : التَّزَهُّدُ يُؤَدّى إلَى الزُّهدِ . « 2 » وا داشتن خود به زهد ، به زهد [ واقعى ] مىانجامد . بنا بر اين ، ساده‌زيستى و اجتناب از تجمّل‌گرايى و تشريفات در زندگى ، هر چند به معناى زهد ( بىرغبتى ) در دنيا نيست ، ولى يكى از راه‌هاى مهمّ كسب آن است و ترويج فرهنگ ساده‌زيستى در جامعه ، به تقويت فرهنگ زهدگرايى مىانجامد . در اين باره ، مطالعه سيره عملى پيشوايان دين ، « 3 » بسيار آموزنده است .

--> ( 1 ) . نهج البلاغة : حكمت 207 . ( 2 ) . ر . ك : دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث : ج 2 ص 154 ح 1066 . ( 3 ) . ر . ك : دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث : بخش سوم / فصل ششم : نمونه‌هاى زهد .